Txakolingintzari buruzko lehen aipamenak 864. urtekoak dira, Erretes Tudelakoak, eta 964. urtekoak, dagoeneko desagertuta dagoen Gardeako San Victor eta Santiago elizakoak. Kleroaren artean gurtzarako erabiltzen zen ardoa zen eta kristautasunaren eskutik zabaldu zen, 1699an Calahorrako apezpikuak txakolinarekin ospatzea debekatu zuen arte, kalitate eskasekoa zelako.
Mila urte baino gehiago geroago eta leku berean Beldui upategia, Rosa Segurola buru duela, bere lehen txakolin uztak merkaturatzen hasi da.
Txakolina beti izan da bertako produktua, «eskualdeko ardoa», eta XIX. mende amaierako izurriteen eta Tutera eta Bilbo arteko trenaren agerpenaren ondoren, Errioxako ardoa garraiatzea erraztu zuen, bertakoa baino hobea zena, eta ia desagertutzat eman zen, etxeko kontsumorako eta «tabernatxo erromantikoan» zerbitzatzeko izan ezik.
«Brankea» erramu-adartxoa zen, barrika ireki orduko txakolina eskaintzeko fatxadan jartzen zena. Hura zen ona, lehenengo ardoa, geroago hezetasun eta lizun zaporea zuen guztiak. Gaur gozatzen dugun txakolinak ez du zerikusirik garai bateko zapore mingots eta findu gabe horiekin.
Gaur egun, Arabako Txakolina Jatorrizko Deitura, aintzatetsia eta saritua, Estatuko txikiena da eta eskualde honetako txakolina bakarrik hartzen du barne. Gaur egun Laudion txakolina ekoizten duten bi upategi daude: Beldui eta Garate.